ترویست کیست؟ PKK  یا ترکیه؟

ارتش ترکیه گستاخانه حملات گسترده هوایی و زمینی خود را مدتی است به بلندیهای قندیل و خاک کردستان  آغاز کرده است و طبق اذعان خود امریکائیها ،ترکیه از حمایت اطلاعاتی امریکا در این یورش‌ها برخوردار است.

همچنین این حملات که مصداق کامل نقص حاکمیت ارضی است از طرف وزیر امور خارجه امریکا مورد حمایت قرار گرفت و امریکا مبارزین PKK را در لیست گروههای ترویستی همانند القاده قرار داده است و این در حالی است که لائیک های ترکیه قرنها است که وجود 20 میلیون کرد مقیم آن کشور را انکار کرده و از آنها با عنوان نا مبارک « ترک کوهی ! » یاد می کند. حال سؤال اینجا است که انکار کنندگان یک ملت 20 میلیونی ترویستند یا کسانیکه برای بدست آوردن حقوق اولیه خود مبارزه می‌کنند؟ آیا امریکا که مدعی ترویج دمکراسی و حقوق بشر است ! چگونه به خود اجازه می دهد که این مبارزین را در زمره گروه القاده قرار دهد؟ مگر آنها چه می خواهند؟ به غیر از این است که می خواهند آنها را به عنوان یک انسان بشناسند و از حقوق اولیه یک انسان برخوردار شوند؟

از طرف دیگر سکوت دولت عراق و مسئولین منطقه خودمختار کردستان نیز سؤال بر انگیز است و سکوت آنها نشان می دهد که آنها دست نشانده‌هایی از طرف امریکا بیش نیستند و بدون اجازه امریکا از خود هیچ گونه قدرتی ندارند!؟ آیا آنها واقعاً باور دارند که امریکا دوست آنها است؟ آیا آنها سکوت امریکا را در برابر جنایت و نسل کشی های صدام را فراموش کرده اند؟ آیا آنها فکر نمی‌کنند این گونه تسلیم شدن در برابر امریکا چه عواقبی را می تواند به دنبال داشته باشد؟ آیا آنها فکر نمی‌کنند که با تحریم قندیل و اجازه ندادن به خبرنگاران جهت تهیه گزارش از جنایات جنگی ترکها ، مردم کرد آنها را شریک جرم ترکیه قرار خواهند داد؟ آیا آنها فکر نمی کنند که روزی همانند صدام جنایتکار تاریخ مصرفشان تمام می شود و امریکا حمایت خود را از آنها قطع کند و جایتکار دیگری را به جانشان بیاندازد و آن موقع هم دیگر در میان ملت کرد هیچ جایگاهی نخواهند داشت؟

شاید از نظر دولت امریکا ، مبارزین کارگران کردستان ترویست باشند، ولی قطعاً از نظر هر انسان شریف و آزاده‌ای این دولت ترکیه است که تروریست است ، این انکار کنندگان یک ملتند که تروریستند نه کسانیکه برای بدست آوردند حقوق اولیه و انسانی خود قهرمانانه مبارزه می کنند. آنها همه راههای بدست آوردن حقوق خود را آزمایش کرده اند و لائیک‌ها هیچ راهی جز مبارزه مسلحانه را برای کردها باقی نگذاشته بودند و طبق اصول انسانی و مذهبی و ... مبارزین در این راه شهیدند و مبارزه شان بر حق است و انکار کنندگان روزی در دنیا و آخرت روسیاه خواهند شد. به امید آن روز.